Hastası Olduğu Tımarhane'nin Seneler Sonra Yöneticisi Olan Kadın: Marie Balter | Olaybende Hastası Olduğu Tımarhane'nin Seneler Sonra Yöneticisi Olan Kadın: Marie Balter | Olaybende

Hastası Olduğu Tımarhane’nin Seneler Sonra Yöneticisi Olan Kadın: Marie Balter

Kendisine bile bakmaktan aciz, alkolik bir annenin evlilik dışı dünyaya gelen çocuğuydu. beş yaşına geldiğinde çocuk bakım yurduna yerleştirildi. daha sonra bir çift tarafından evlat edinildi. sadist çift, küçük kızı evin mahzenine kapayıp, ona sistematik bir biçimde işkence etti. çiftin toplum içindeki saygın konumu, küçük kızın yaşadıklarını çevreden kolaylıkla gizliyordu.

marie on yedi yaşına geldiğinde depresyondan felç geçirdi. kas spazmları ve boğularak ölmesine sebep olabilecek denli yoğun astım krizleri geçiriyordu. halüsinasyon da gördüğü için doktorlar ona yanlışlıkla şizofreni teşhisi koydular. bundan sonraki onyedi yılı akıl hastanesinde geçti. umutsuzluk ve çaresizlik içinde kıvranan kız, yemek yiyemiyor, fazla kımıldayamıyor ve intihar etmeyi sıkça düşünüyordu. otuz dört yaşına geldiğinde doktorlar marie’nin durumunu yeniden değerlendirdiler. onun şizofren olmadığına, ağır depresyon geçirdiğine ve panik atak yaşadığına karar verdiler.arkadaşlarının ve kendisini seven birkaç sağlık görevlisinin yardımıyla marie hastaneden çıktı.

artık yaşamını nasıl sürdüreceğine kendisinin karar vermesi gerekiyordu. terk edilmiş, işkence görmüş, tacize uğramış, hayatının otuz dört yıllı ziyan olmuştu. kızgın, öfkeli, umutsuz olmak onun en doğal hakkıydı. yaşamının sorumluluğunu üstlenmeden, devlet yardımıyla hayatının sonuna kadar yaşayabilirdi. ama o, bu yolu seçmedi. marie üniversiteye girdi ve mezun oldu. evlendi. harvard üniversitesi’nde mastır yaptı. psikiyatrik hastalarla çalıştı. konferanslar verdi. biyografisini yazdı.

elli sekiz yaşındayken, on yedi yılını geçirdiği hastaneye yönetici olarak atandı. haber ajansları onun yeni görevini haber yaparken, o zaferinin açıklamasını şöyle yaptı;

“eğer affetmeyi öğrenmeseydim, bir adım bile gelişemezdim. yaşamım ziyan edilmiş bir yaşam olurdu. ve bugün bu hastaneye yönetici olarak dönemezdim.”


Bir Cevap Yazın